گاهی به  چشم های دوروبرتان نگاه کنید. حواستان به اخم هایشان باشد ، ببینید چطور بغ کرده یک گوشه و تکان نمیخورد . لازم نیست دستش را بگیرید یا بغل و بوس و از این دست لوس بازی های نه چندان دلچسب. فقط فکر کنید چه کاری کمی از دردش کم میکند. روحش را ببوسید. با یک لبخند، یک بشین خودم چایی میریزم، یک من امروز میرم به جات تو استراحت کن، یک امروز خالیِ برنامم پاشو ببرمت فلان جا.آدم اگر نگاهش بیفتد توی چشم های کناریش بد نیست گاهی وقتها. نگاه که کنی ، نگاهت میکنند.شاید تو روزی بغ کردی. 

اگر کمی به حال و روز الانمان نگاه کنیم میبینیم چطور برای هم کمرنگ شدیم. نمیبینیم اطرافیانمان چشمشان برق نمیزند یا دیگر خط چشم نمیکشد یا مثل قبل از خاطرات سربازیش نمیگوید. جزئیات نجات دهنده اند. جزئیات همیشه ی خدا آدم هارا از مرگ حتمی نجات داده اند.پس تو را به خدا حواسمان به هم باشد.دورادور هوای هم را داشته باشیم. نه با کلمه، نه با بغل، بلکه روح را نوازش کنیم. فکر کنیم که زمین میچرخد و میچرخد و حال خوب و بد میچرخد و یک روزی هم میرسد به ما. حواسمان به چشمهای دیگر اگر باشد، حواسشان به چشمهای ما خواهد بود . :)


برچسب‌ها: جزئیآت
+ تاريخ سه شنبه پنجم مرداد ۱۳۹۵ساعت 13:48 نويسنده نگار |