متن بالارو سال اول دانشگاه نوشته بودم. الان که توی آرشیوم پیداش کردم به معنای واقعی کلمه اهمیت وبلاگ نویسی و به صورت کلی نوشتن روزانه رو با گوشت و پوست و استخون درک کردم. این صحنه توی خابگاه، توی یه روز کاملن عادی اتفاق افتاده بود. و برای من خاص و قشنگ بود. چون اون آدم که هم اتاقیم هم بود علائقش قطعا دنگ شو نبوده و انگار اون آهنگ برای دل من پلی شده بود یا من اینطور تعبیر کرده بودم.. به هرحال اگر نمینوشتم اصلا یادم نمیموند :)